ontreddering in het Engels

inelkaar gedoken achter de jonge politieagente gaf ik aanwijzingen richting mijn huis
ondertussen prevelde ik dingen in het Engels
ik zei oh boy oh boy oh boy en oh dear oh dear oh dear

ineen gekrompen bang en verward
maar schrap
in staat om te reageren
hier links daar rechtdoor holy shit holy shit holy shit

thuis was Nico inmiddels ook aangekomen
ik huilde even
dan droogde ik m’n tranen en wilde meteen naar Thomas toe
ik hoopte hem nog een beetje warm te kunnen zien
we moesten wachten
waarop wist ik niet precies

het duurde lang
er werd niet veel gezegd
meteen direct had ik al gevraagd of hij erg beschadigd was
dat viel mee
meer hoefde ik voorlopig niet te weten
ik wachtte

hij zag er zacht uit
mooie lange wimpers
gaaf en rustig gezicht
in zijn hals had hij een wond en op zijn wang zat een kleurloze vlek
hij was koud, maar nog niet bevroren

later maakte ik een wandelingetje met Nico
dat was de eerste keer dat ik hem zag
die fucking Euromast


| Anneke | 23-01-2007 |


och meisie, meisie, meisie…

Reactie van: roosje



Antwerps kippenvel hier, damn!

Reactie van: AnamCara



Tjeezus…

Reactie van: carin



Ik ben er stil van.

Reactie van: Henriette



Meiske toch…

Reactie van: Gerhard



Als het kon, zaagde ik dat rotding voor je om….

Reactie van: Mirjam



ik vind je zo dapper…. zo dapper

Reactie van: Neneh



Er zijn geen andere woorden voor dan die jij hier schrijft…

Reactie van: Theo



Mijn moederhart huilt mee met elk woord dat je schrijft.

Reactie van: esther



ik wou dat er woorden waren ... ik wou dat het verleden gewist kon worden Ún jij ontwaakte met nico en thomas om je heen ...

Reactie van: bart



Miljaar Anneke!

Reactie van: miranda



Het is een afschuwelijk ding die Euromast.

Reactie van: Kaat



Lost for words. Shivers.

Reactie van: Moniekie



Wat een prachtige naam, Thomas

Reactie van: zeppo



In Madurodam kun je die mast een rotschop verkopen, misschien helpt het

Reactie van: artgrrl



Geen woorden meer na jouw woorden.

Reactie van: Doris



Dank voor de duoduo foto’s met de schoenen/voeten.

Reactie van: Doris



Als je zoiets leest is het hartverscheurend, en wil je meteen reageren. Dat wilde ik gisteren ook meteen doen toen ik je stukje las. Woorden van troost, medeleven, zoiets. Maar dan staart dat witte hokje je aan, en wist ik het niet meer, de woorden die ik wilde zeggen vol troost en medeleven. Ik weet niet hoe het is, hoe je je voelt. Misschien alsof je hart uit je lijf is getrokken, of een grote mate van ongeloof en afstand van de wereld, of allebei? Het zet je wereld stil, terwijl de rest om je heen door blijft draaien.

Als ik uit mijn raam kijk zie ik het bovenste stukje van die Euromast. Vanavond spuug ik ernaar. Niet dat het helpt, maar toch.

Reactie van: Agnes



Aangrijpend. En toch zo knap dat het op het online papier komt…

Reactie van: karin



Het kippevel staat op mijn rug. Ik geef je een digitale hele stevige pakkerd.

Reactie van: Judith



Hartverscheurend, dat is inderdaad het beste woord. Ongelooflijk hoe jij het op papier krijgt, ik denk dat je het maar eens moet vereeuwigen in andere vorm, want zoveel mensen zoals jij zouden hier zoveel uit kunnen halen.

Reactie van: Yukiko



Commenting is not available in this weblog entry.


.(JavaScript must be enabled to view this email address)