In een toestand tussen dromen en waken, niet wakker, maar dromend dat ik wakker ben.
Niet slapend want ik hoor Nico’s opsta geluiden.
Ik denk dat het Thomas is.
Hoor zijn voetstappen op de trap.
Snelle stappen, als altijd wanneer hij laat is.
Maar dat kan helemaal niet
Thomas is dood.
Ik kerm.
Ik droom nog, maar ik droom dat ik wakker ben en dat ik vergeten ben dat hij er niet meer is.
Ik droom nog en hou hem vast.
Ik droom dat ik wakker ben en dat ik Thomas heb gedroomd en dat ik kerm en dat ik wakker word en dat ik droom en dat Thomas er toch nog is.

De wekker.
Wanneer gaat nou toch die vermaledijde wekker!

Thomas is nog iedere dag in je gedachten. In je dromen kan je nog met hem praten, ruziemaken, hem vasthouden tot het goed is. Koester hem ook in je dromen!

Dat zijn heftige dromen Anneke. Die doen pijn. Ik hoop dat je dag een beetje bent doorgekomen. Moeilijke dagen vond ik dat altijd. Sterkte!

De grens tussen nachtmerrie en ultiem geluk is soms dun.

Reageren is niet mogelijk op dit bericht.