Gisteren heb ik garnalen gegeten.
Van die grote.
En ik moest inderdaad aan de voorstelling denken.
En ook aan mezelf.
Ik als garnaal in de voorstelling die mijn leven heet.
De omgang met een getrouwde man gaat een garnaal niet in haar koude schilletje zitten, dat kan ik je wel vertellen.
Al is dat niet de reden dat ik weinig heb geschreven.
Volgens mij is het iets anders.
Volgens mij ben ik in de overgang.
De beruchte overgang die de meest verstandige vrouwen tot emotionele wrakken maakt.
Heb ik van horen zeggen.
Wel vooral van mannen dan, dat moet erbij.
Maar ik laat het er niet bij zitten.
Die overgang kan ik er best nog bij hebben.
Ik schaf me gewoon een paar vleugeltjes aan.
En dan hop: opvliegen maar!
