Op de valreep, want straks zit ik op de boot naar Londen.
Ja lieve mensen het kan niet op hier.
Mooi vast contract bij het museum.
Fijn huis, nieuw spoor. Reisje op de koop toe.
Lalala.
Het nieuwe spoor is (inderdaad) een man.
Een getrouwde man ook nog.
Ik noem het maar even zoals het is hoor. Al voelt het een beetje ongemakkelijk om dat hier uit te venten.
Maar als ik er niet over begin dan schrijf ik waarschijnlijk nooit meer. Mijn weblog gaat niet over rozen tenslotte.
Gisteren zei ik uitsloverig tegen mijn neef dat ik voor het eerst van mijn leven plinten heb gekocht.
Maar dat ze nog wel rechtop in de gang staan.
Nooit heb ik gedacht dat het van belang was.
Plinten.
Die randjes zie je toch niet meer op den duur, dacht ik.
Daarnet onder de douche realiseerde ik me dat dat een grote denkfout is. Juist de randjes moet je aftimmeren want dat is de plek waarlangs het geluk wegsijpelt.
Maar ik heb er nu geen tijd voor.
Ik ga op reis en ik neem mee: mijn fohn, het nieuwe spoor, en een zak vol goede moed.
Het is mijn derde kerst zonder Thomas.
