verse zeekomkommer
vandaag de dag


ouwe zeekomkommer
maart, 2010
december, 2009
november, 2009
oktober, 2009
september, 2009
augustus, 2009
juli, 2009
mei, 2009
april, 2009
februari, 2009
januari, 2009
december, 2008
november, 2008
oktober, 2008
september, 2008
augustus, 2008
juli, 2008
juni, 2008
mei, 2008
april, 2008
maart, 2008
februari, 2008
januari, 2008
december, 2007
november, 2007
oktober, 2007
september, 2007
augustus, 2007
juli, 2007
juni, 2007
mei, 2007
april, 2007
maart, 2007
februari, 2007
januari, 2007
december, 2006
november, 2006
oktober, 2006
september, 2006
augustus, 2006
juli, 2006
juni, 2006
mei, 2006
april, 2006
maart, 2006
februari, 2006
januari, 2006


stokouwe zeekomkommer
februari, 2006
januari, 2006
december, 2005
november, 2005
oktober, 2005
september, 2005
augustus, 2005
juli, 2005
juni, 2005
mei, 2005
april, 2005
maart, 2005
februari, 2005
januari, 2005
december, 2004
november, 2004
oktober, 2004
september, 2004
augustus, 2004
juli, 2004
juni, 2004
mei, 2004
april, 2004
maart, 2004
februari, 2004
januari, 2004
 
image

Later is zo onderhand wel aangebroken nu.
Dat weet ik ook wel.
Maar ik heb het zo druk als een klein haasje.
En nog geen internet.
En dan denk je, ach dat doe ik tussendoor wel ‘s op m’n werk.
Maar al het tussendoor is opgevuld.
Met eh ja, van die dingen die je tussendoor doet.
Faxjes versturen, telefoontjes plegen, boodschapjes doen.
En dat is ook precies wat verhuizen zo vermoeiend maakt.
Dat er geen tussendoor meer is.
Enfin.
Dan toch weer later verder.
Als er weer tussendoor is.

(Of als ik weer kan internetten. Wat misschien ook wel een soort tussendoor is. Maar daar moet ik nog even over nadenken.)


| Anneke | 24-10-2008 | 10 reacties |




Vannacht droomde ik voor het eerst over de Euromast.
Iets waar ik lange tijd voor gevreesd heb.
Maar het was niet eng.
Ik ging er op met iemand die ik net had ontmoet.
Hij schreef achterstevoren woorden in kleine schriftjes.
Dat was de reden dat hij me aantrok denk ik, en waarom ik hem vroeg met me mee te gaan.
Eerst liepen we tegen de richting op de snelweg.
Daarna stonden we in de lift.
Eenmaal boven verloor ik mezelf in een enorme drukte.
Het leek goddomme de metro op een maandagochtend wel.
Totaal gedesorienteerd en onverrichter zake ging ik weer naar beneden.
Even later werd ik wakker.

Precies zo ongeveer was het (behalve die drukte dan, want in tegenstelling tot de metro is de Euromast erg rustig op een maandagochtend).
Mijn beklimming van de Euromast.
Ik denk dat ik niet eerder had moeten gaan, maar ook dat het erg goed is geweest om te doen.
Hoewel ik er niet vond wat ik zocht kwam ik er als overwinnaar van af.

Ik wilde het al heel de tijd doen, omdat het zoiets is dat je wilt doen. De laatste stappen die iemand heeft gemaakt nabeleven.
Je proberen te verplaatsen.
Weet ik veel wat je je daar precies allemaal bij voorstelt.
Nou.
Dat is dus niet gelukt.
Ik kwam niet dichter bij Thomas’ laatste ogenblikken.
Domweg omdat het onvoorstelbaar is.
En blijft.
Ook als je in de lift staat.
Ook als je in de diepte staat te staren.
Wat er in iemand om moet gaan om met een aanloop over de rand te duiken.

(later verder)


| Anneke | 03-10-2008 | 13 reacties |