Jennefer
Afgelopen week heb ik me een beetje geërgerd.
Ik heb me geërgerd aan het gedoe rond de dood van een tienjarig meisje, op Zuid. U kent het verhaal.
Vermoedelijk is ze om het leven gebracht door de ex-vriend van haar oudere zus.
Een drama van de eerste orde, natuurlijk.
Voor de direct betrokkenen.
Een jong leven, in de knop gebroken.
Meerdere levens eromheen grondig ontwricht.
Vriendinnetjes, klasgenoten, mensen uit de buurt ernstig geschokt
Maar verder had het wat mij betreft vrij stil mogen blijven.
Nogal wat reacties van mensen die er feitelijk tamelijk ver vanaf stonden, vond ik nou niet bepaald verheffend.
Ik weet niet of u wel eens kijkt op de site van RTV Rijnmond.
Op zich een mooie site waarop van alles te zien, te beluisteren en te lezen is.
Allemaal gemaakt door een niet eens zo grote redactie.
Lezers, kijkers en luisteraars kunnen op die site reageren op allerlei berichten.
En dat doen ze vrij veel.
Vooral als het gaat over Feyenoord, over criminaliteit of over allochtonen.
U voelt aan waar ik naartoe wil.
Nogal wat reacties zijn van een werkelijk hemeltergende domheid.
Op z’n best zijn ze dan onnadenkend, maar niet zelden vallen ze helaas in de categorie beledigend, haatdragend of gewoonweg racistisch.
In de reacties op de dood van dat meisje van de week, woei de domheid je ook weer van alle kanten tegemoet.
De doodstraf was - zoals gebruikelijk - nog te mild voor de dader. En iemand schreef dat die verdachte straks vast weer een SCHOFT van een advocaat kreeg die het lef had om hem te verdedigen.
Alsof het niet juist tot de essentie van de rechtsstaat hoort dat iedere verdachte een eerlijk proces krijgt.
Met, waar nodig, een advocaat.
Nadat ik van de week bij het bericht over dat meisje zo al een heel rijtje primaire geestelijke oprispingen had gezien, aan de kop van, ongetwijfeld, een stortvloed aan onverkwikkelijkheden, heb ik bij Rijnmond aangekaart of dat niet allemaal wegmocht.
Ik bedoel: al die domheid is niet van Rijnmond zelf afkomstig, maar wij verspreiden die wel.
Tot mijn – voor zover in deze omstandigheden mogelijk - vreugde werd niet lang daarna voor de berichten over het gedode meisje de reactiemogelijkheid weggehaald.
En alle al gegeven reacties verdwenen.
Beter.
De volgende stap lijkt me dat de media ook wat minder gretig op zo’n voorval springen. Tuurlijk, het is een drama, maar het is vooral een groot per-soon-lijk drama. Over de samenleving als geheel zegt het relatief weinig.
Al die media-aandacht is voor een belangrijk deel het opkloppen van emoties en het verder verspreiden van de geschoktheid.
Ik weet het, in zekere zin doe ik er met zo’n praatje als dit aan mee. Maar met een zeker doel.
Als het maar ergens één iemand aan het denken zet, is mijn ergernis niet helemaal voor niks geweest.
