Louis Bannet
Afgelopen week heb ik zeldzaam veel plezier beleefd aan een aankoop van minder dan 11 euro.
Welbeschouwd heb ik er zelfs wéken plezier aan beleefd.
Ik heb een plaatje gekocht.
Een grammofoonplaatje.
Van Louis Bannet, violist, trompettist, orkestleider, oorspronkelijk uit Rotterdam.
Jaren geleden werd ik attent gemaakt op het bestaan van Louis Bannet, die mij tot dan toe helemaal onbekend was.
Op zijn ouwe dag bezocht hij zijn geboortestad Rotterdam weer eens, vanuit Montreal, in Canada, waar hij in 1956, tijdens de grote emigratiegolf, naartoe was verhuisd.
Voor de camera van Stads TV Rotterdam deed de Joodse Bannet zijn verhaal. Over hoe hij het concentratiekamp Auschwitz-Birkenau had overleefd door in het kamporkest te spelen. Nogal een verhaal.
In 2002 overleed hij, in Montreal, op 91-jarige leeftijd.
Een paar jaar daarna overleed in Rotterdam een meneer De Groot, bij wie Louis in de oorlog ondergedoken had gezeten.
En de familie De Groot wilde graag bij de uitvaart iets van Bannet laten horen. De uitvaartondernemer benaderde mij of ik misschien muziek had van Louis Bannet.
Meer dan een paar flarden had ik niet. Te weinig voor de plechtigheid.
Maar zoiets laat je als verzamelaar niet op je zitten.
Via internet ben ik op zoek gegaan en in de loop der tijd heb ik zes lp’s van Bannet gevonden en gekocht. Lp’s met – eerlijk gezegd – een beetje zoetsappigge muziek, mede voortgekomen uit een tv-programma dat Louis maakte in Montreal, getiteld Mon coeur est un violon. Mijn hart is een viool.
Al speurend stuitte ik ook op een ep’tje met big band klanken uit een ander Canadees tv-programma, het programma From Montreal Live! Met op dat plaatje een bijdrage van het orkest van Louis Bannet.
Ik was benieuwd, maar viste achter het net.
Iemand anders kaapte het plaatje voor mijn neus weg.
Maar ik wist in elk geval waar ik naar moest zoeken.
De jaren gingen voorbij, en een paar weken geleden zag ik het plaatje weer opduiken.
Maar weer leek ik te laat.
Het was – in nieuwstaat – verkocht via eBay. Voor iets van 5 euro of zo. Nou, daar had ik het ook wel voor willen hebben.
Maar, zo dacht ik, als iemand zo’n plaatje in nieuwstaat aanbiedt, misschien heeft ie er dan wel meer. Heeft ie een heel partijtje.
Ik mailen, en ja hoor.
De verkoper kon er best aan nog eentje komen.
Hij zette de advertentie er nog een keer op, en ik klikte op ‘nu kopen’.
Voor een kleine 11 euro, inclusief verzenden, zou het plaatje mijn kant op komen.
Heerlijke momenten vind ik dat.
Dat ergens op de wereld iemand een pakje voor jou maakt, jouw naam erop schrijft en het op de post doet.
En dat voor relatief zo weinig geld dat de degene die het pakje stuurt haast wel mede gedreven moet worden door het verlangen om jou een plezier te doen.
Alsof iemand die jou heel erg goed kent op je verjaardag precies met dat ene kleine cadeautje aankomt dat je in je hart raakt.
Afgelopen weken heb ik geregeld moeten denken aan dat pakketje voor mij, dat ergens in de post moest zweven tussen Montreal en Rotterdam.
Onbetaalbaar.
En dat voor nog geen 11 euro.
Daarna is het vinden van het pakje op de deurmat bijna een formaliteit.
