Braziliaanse liefde
Afgelopen week heb ik een beetje in spanning gezeten over een Braziliaanse liefde van lang geleden.
Zo’n 23 jaar terug heb ik een tijdje met een Braziliaanse samengewoond in São Paulo, Brazilië, en na het einde van de relatie heb ik haar niet meer gezien of gesproken.
Dankzij het internet kwam ik haar laatst weer op het spoor.
Ik heb haar uitgenodigd om op Facebook vrienden te worden.
Een uitnodiging die gepaard ging met een zeker aarzelen.
Ik kon me namelijk nog vrij goed herinneren wat ze zei voordat ik destijds op het vliegtuig terug naar huis stapte.
Ze raadde me aan om al mijn spullen mee te nemen, inclusief alle foto’s waar ik op stond, want ze gooide het anders allemaal weg.
Als een relatie over was, was die wat haar betreft ook helemaal over, en dan hoefde er verder niks aan mij te herinneren. Uit is uit, weg is weg.
Ze was rigoreus in die dingen.
Zelf zit ik heel anders in elkaar.
Ik zal niet zeggen dat ik het verleden koester, maar ik zou denken: de liefde mag dan weliswaar niet meer werken, dat wil niet zeggen dat de genegenheid over is, en dat je niet meer geïnteresseerd bent in hoe het de persoon vergaat.
Je hebt voor kortere of langere tijd je leven met iemand gedeeld, je hebt samen dingen meegemaakt, op de een of andere manier ben je daarmee onderdeel van elkaars verhaal geworden. En je bent toch benieuwd naar het vervolg van dat verhaal.
Wat me op zich al goed deed, was om te zien dat mijn vroegere Braziliaanse liefde inmiddels - net als ik - getrouwd is.
Op haar Facebook-pagina zag ik een stralende foto van haar samen met haar man, een vriendelijk ogende meneer van middelbare leeftijd. Wat me eraan herinnerde dat ik zelf inmiddels ook een meneer van middelbare leeftijd ben.
Raar. Een liefde van 23 jaar geleden. Als we nog eens zo’n periode verder zijn, ben ik 75. En naderen we het eind van het verhaal.
Verander je als persoon, onderweg?
Er wordt wel gezegd dat je na verandering op verandering toch min of meer dezelfde bent.
Zo voelt het in elk geval wel.
Zou mijn vroegere Braziliaanse geliefde nog net zo rigoreus zijn als ze toen zei dat ze was?
Is dat iets wat bij je blijft?
Of word je toch milder op den duur?
Of was ze om te beginnen al minder rigoreus dan ze zich voordeed?
Stelde ze zich uit zelfbescherming zo op?
Was het vooral de teleurstelling van het moment?
Herhaaldelijk heb ik van de week mijn mailprogramma opgestart, in afwachting van een berichtje van Facebook.
Wat denkt u: zou ze reageren?
