Huilen
Afgelopen week ben ik bezig geweest om een oudere vrouw aan het huilen te krijgen. Niet dat ik dat wilde, maar mijn inschatting was dat het verjaardagsbezoekje aan mijn schoonmoeder afgelopen woensdag tot tranen zou leiden.
Mijn schoonmoeder is eigenlijk mijn ex-schoonmoeder, maar door de scheiding van haar dochter ben ik niet minder van haar gaan houden. Ik ga ook nog altijd geregeld bij haar langs. Voor de administratie, voor een tochtje naar weer eens een arts, of gewoon voor een koppie thee.
Van de week werd ze 91.
Reden genoeg voor een bezoek en een bloemetje.
En dat zou wel uitdraaien op huilen, schatte ik zo in.
Van vreugde of verdriet, dat weet ik eigenlijk niet eens.
Misschien wel geen van tweeën.
Oudere mensen huilen wel vaker bij gelegenheden die te maken hebben met het verstrijken van de tijd.
Mijn vader had dat ook.
Als hij een van zijn mooie verhalen over vroeger vertelde, biggelden de tranen niet zelden langs zijn wangen.
En dat gebeurde ook bij verhalen die op zich helemaal niet zo dramatische waren.
Misschien kwam het door het besef dat het allemaal voorbij was. Zou kunnen. Het kleefde in elk geval aan hem. En niet aan hem alleen. Ik ken het ook van een oom.
Het zou me niet verbazen als ik het later ook ga krijgen.
Wat het verjaardagsbezoekje helemaal wel eens emotioneel kon maken, was mijn metgezel.
De avond tevoren had ik toevallig liedjesschrijver- en zanger Kees Korbijn aan de lijn. Op wie mijn schoonmoeder bijzonder gesteld is. En naar wie ze op zondag altijd met veel plezier luistert.
Ik vertelde Kees over de aanstaande verjaardag.
Spontaan bood hij aan om mee te gaan.
En zijn gitaar mee te nemen.
De volgende ochtend arriveerde Kees, zelf binnenkort toch ook al weer 85, op de fiets. Onder een kletsnatte poncho. De zoveelste regenbui van deze zogenaamde zomer had hem overvallen.
Gebroederlijk arriveerden we in het Humanitas-huis waar mijn schoonmoeder woont. Bij binnenkomst zagen we haar lopen op de gang en hebben we snel de gitaar uitgepakt ter begeleiding van ons ‘Lang zal ze leven’.
Overdonderd hoorde ze het aan.
Normaliter zit mijn schoonmoeder niet om tekst verlegen, maar hier had ze nauwelijks woorden voor.
Toen we eenmaal in haar flatje waren, ging herhaaldelijk de telefoon. Familieleden om haar te feliciteren. Opgewonden vertelde ze wie ze over de vloer had. Kees Fortuyn, van Blik op de Week. Die ken je toch wel? Of kijk je nooit op zondagochtend?
Geamuseerd hoorden wij de verwarring aan.
Waarna Kees nog wat liedjes aanhief die mijn schoonmoeder van vroeger moest kennen. Enthousiast zong ze mee.
Helemaal blij.
En huilen?
Nee, daar is het niet van gekomen.
Te druk met het moment, denk ik.
Heel goed.
Je kunt nog zo veel verleden hebben, het is altijd fijn om te merken dat je ook nog een heden hebt.
