Hond in 't bakkie
Afgelopen week heb ik verwoede pogingen ondernomen om een hondje mee te nemen op de fiets.
Mijn vrouw en ik hebben sinds twee maanden een hondje, genaamd Mees, en het zou handig zijn om dat beestje op de fiets te kunnen meenemen. Tot we Mees hadden deed ik in de stad bijna alles op de fiets, de afgelopen maanden heb ik mezelf veel te vaak teruggevonden in de auto, met Mees op de achterbank.
Mees is nog maar zeven maanden en we durven haar nog niet voor langere tijd alleen te laten.
Hoe doe je dat, een hond meenemen op de fiets?
Dat doe je met een zogeheten voordrager en een kratje.
Op mijn stadsfiets wordt dat lastig. Die heeft een verende voorvork. Maar op het reservefietsje van mijn vrouw heb ik van de week zonder al te veel problemen een drager weten te monteren, waarop ik een bakkie heb vastgezet met tie-wraps.
Ik was er eigenlijk wel een beetje trots op.
Nu was het vooral zaak om te oefenen met de hond.
Want die zou vast wel even moeten wennen aan het zitten in zo’n bakkie, dachten wij zo.
Dat bleek wel toen we bij wijze van vuurdoop een eenvoudig tochtje wilden maken naar het losloopveld aan de Noorderhavenkade.
Op de stoep voor ons huis tilden we Mees in het fietsbakkie, en die keek ons meteen verschrikt aan. Wat was dit? Toen mijn vrouw zich met de fiets in beweging zette - met één hand aan het stuur, en met de andere hand Mees op d’r plek houdend - sloeg bij de hond de schrik om in paniek.
Ze wurmde zich los en sprong onhandig uit het kratje, waarbij ze voor mijn gevoel nogal hard met haar bek op de stoep kwakte. Ze piepte ook.
Na wat kalmerende woorden en enig ge-aai toch maar een nieuwe poging ondernomen. Hond in het bakkie en fietsen.
Nu leek het beter te gaan.
Het was in elk geval een heel lief gezicht.
Eventjes.
Want het begon vrij plotseling te regenen. Hard te regenen. En bij de kruising Schieweg/Bergselaan ging het weer mis. In blinde paniek sprong Mees andermaal van haar hoge positie. Nu kwam ze hard met een achterpoot tegen de stoeprand. Ze kermde het uit.
Nou, de fietsen neerzetten en de schade opnemen.
Ze kon nog lopen. En er was niks te zien.
Het leek vooral schrik.
Maar hoe verder?
We waren alle drie aangeslagen.
Met ons doodsbange, kletsnatte hondje hebben we een tijdje zitten schuilen in een portiek.
Daarna zijn we, in de nog steeds vallende regen, naar de Noorderhavenkade gewandeld, met de fietsen aan de hand.
Hondjes om mee te spelen waren daar niet.
Wel merkten we dat Mees nog steeds angstig was, en dat ze bloed aan haar bek had.
Een schaafwond.
We voelden ons dierenbeulen.
Een nieuwe poging hebben we na dit vrij onsuccesvolle fiets-uitje niet meer ondernomen.
Opvallend is wel dat als je met zoiets bezig bent, je opeens overal fietsen met manden en kratten ziet.
Maar met weinig honden erin.
Dat moet ik toegeven.
