Slim
Afgelopen week heeft mijn vrouw mij een gewetensvraag gesteld.
Of ik denk dat onze hond slim is.
Sinds een week of vijf hebben wij een hondje.
Een hondje van nu een half jaar oud.
En dat beestje doet soms dingen die uitgesproken ‘dom’ overkomen.
Het zindelijkheidsprobleem hebben we nu geloof ik wel opgelost. Maar op andere vlakken gedraagt ze zich nog steeds een beetje tegen haar eigen belang in.
Bijvoorbeeld bij het omdoen van haar tuigje voordat we naar buiten gaan.
Je zou denken: naar buiten gaan vindt ze leuk.
Dat is ook zo.
Althans ze lijkt het leuk te vinden om buiten rond te dartelen en te snuffelen. En te poepen en te piesen, natuurlijk.
Het omdoen van dat tuigje is daar een voorbode van, het is eraan gekoppeld.
Dat moet zo’n beest toch snel doorhebben, denk je.
Tuigje = naar buiten = leuk.
Maar elke keer als je klaar staat met dat tuigje, reageert ze een beetje afwerend. Soms loopt ze gewoon, in huis, van je weg. Ook als je roept.
Niet handig, denk je dan.
“Denk jij dat Mees slim is?” vroeg mijn vrouw.
De hond heet Mees.
Ik vond dat moeilijk te zeggen.
Dat tuigjes-gedoe pleit niet voor de hond.
Je wilt natuurlijk je huisdier intelligent vinden, zoals iedere ouder ook graag zijn eigen kind slim vindt.
Hans Dorrestijn heeft daar wel eens een meesterlijke grap over gemaakt.
Hij had het over een informatiebijeenkomst voor ouders van hoogbegaafde kinderen in Nederland. Er hadden zich negen miljoen mensen voor aangemeld.
Maar ach, wat kun je nou helemaal van zo’n hondje zeggen?
Een beestje van een half jaar.
In menselijke termen een kleuter.
Ze is nog zo snel afgeleid.
In gedachten heb ik geprobeerd de rollen om te draaien.
De hond ziet mij elke zondag om zes uur opstaan om nog van alles te doen voor de uitzendingen. Ik laat veel op het allerlaatste moment aankomen. Niet zelden sta ik op zondagochtend om half elf nog thuis onder de douche, en moet ik me daarna echt de tering haasten met de auto of op de fiets om op tijd te zijn voor mijn eigen programma.
Als ik de hond zou zijn, zou ik denken: die jongen houdt van zijn werk, maar natuurlijk niet van dat gehaast. Toch draait het daar elke week op uit. Door zijn eigen gedrag.
Zou ie daar het verband niet tussen zien?
Ik zie Mees de kwestie al voorleggen aan de poezen in huis.
“Denken jullie dat ons baasje slim is?”
