Getrouwd
Afgelopen week heb ik met vertrouwen mijn handtekening gezet onder een huwelijksakte.
Aan de uitmonstering was het misschien niet te zien – ik was in korte broek, de bruid droeg een joggingbroek en een sportshirtje – maar het was een echt huwelijk.
Mijn geliefde en ik, we zijn getrouwd.
En hoezo dan ‘met vertrouwen’ je handtekening gezet?
Anders begin je er toch niet aan?
Nee, maar of het op de lange termijn werkt, dat weet je niet per se van tevoren.
Je kunt van alles en nog wat aanwijzen dat gunstig stemt.
Dat je intellectueel heel erg op één lijn zit.
Dat je elkaar fysiek aantrekkelijk vindt.
Dat je de lol inziet van waar de ander voor warm loopt.
Dat je graag in elkaars gezelschap verkeert.
Maar dan nog zit je met het eeuwige verschil tussen mannen en vrouwen.
Vrouwen hebben op het emotionele vlak gemiddeld genomen wat meer voelsprieten dan mannen. Ze hebben ook een iets grotere behoefte aan emotionele betrokkenheid. Ze hebben een iets grotere hang naar bevestiging van de relatie.
Gemiddeld genomen. Denk ik.
Ik ben ook geen kenner.
Ik leef ook maar voor het eerst.
Maar ik ken mezelf een beetje, en ik heb verschillende relaties van binnenuit meegemaakt.
Wat voor indruk de luisteraar van mij heeft, weet ik eigenlijk niet zo heel goed, maar ik neem aan dat in de programma’s die ik maak een oprechte passie doorklinkt voor muziek en de verhalen eromheen.
Ik steek daar veel tijd in.
Ik vind dat echt leuk.
Maar het gevaar van zo’n passie is natuurlijk dat je terecht komt in het soort scenario dat zich steeds ontvouwt in afleveringen van het tv-programma ‘Help mijn man heeft een hobby.’ Van die kerels die helemaal opgaan in hun liefhebberijtje en de vrouw verwaarlozen met wie ze geacht worden hun leven te delen.
Ik probeer niet in die valkuil te trappen, maar het soort mild-autisme dat de weg vormt richting die valkuil, heb ik zeker in me. Ik moet m’n best doen om me niet helemaal op te sluiten in mijn jongenskamer.
Blijven communiceren, steeds die brug blijven slaan.
Want me terugtrekken op mezelf is niet leuk voor mijn, inmiddels, vrouw. En niet voor mij.
Je wilt niet het gevoel hebben dat je chronisch tekortschiet.
Mijn nieuwbakken vrouw, doorziet het allemaal.
Ze heeft een enorm oog voor sociale verhoudingen en psychologische patronen.
En wat mij misschien het meeste vertrouwen heeft gegegeven, is wat ze laatst vertelde over het gesprek met een vriendin. Toen ze het met die vriendin had over relaties en over trouwen zou mijn, toen nog, aanstaande, naar mij verwijzend, hebben gezegd: “Ja, hij is natuurlijk ook maar: een man.”
Op anderen komt zoiets misschien nogal onromantisch over, zeker aan de vooravond van een huwelijk, maar ik vond het heel fijn om achteraf te horen.
Het zegt iets over verwachtingen die je als man toch niet helemaal waar kunt maken.
“Hij is natuurlijk ook maar: een man.”
Heel goed.
