Geschrokken
Afgelopen week ben ik een beetje geschrokken.
Op de deurmat vond ik een bericht van de postbode, wiens aanbellen ik niet had gehoord.
Ik kon bij een postagentschap bij mij in de buurt op vertoon van dit berichtje en een geldig legitimatiebewijs een gerechtelijke brief afhalen.
Een gerechtelijke brief?
Ik?
Wat had ik misdaan?
Achteraf kun je natuurlijk allemaal vrolijke aanleidingen zoeken voor een gerechtelijk schrijven.
Zoals: een onbekend familielid dat je een grote erfenis nalaat.
Maar in eerste instantie schrik je.
Wat kan het zijn?
Iemand die mij aanklaagt voor het een of ander?
Heeft iemand die zich voor mij uitgaf iets uitgevreten?
Is er iets raars gedaan met de auto?
Is er iets met rekeningen, schulden?
Of heeft het te maken met mijn op handen zijnde trouwen?
Je weet het niet, maar allerlei scenario’s gaan door je hoofd.
Een dag later wist ik het wel.
Ik moest voorkomen in een strafzaak.
Een even futiele als treurige strafzaak.
Bijna anderhalf jaar geleden ben ik op een avond laat door een stadswacht op de bon geslingerd omdat ik mijn hond niet had aangelijnd.
Tegen die bon heb ik bezwaar aangetekend.
Omdat ik me onheus behandeld voelde.
Niet dat ik verwachtte dat dat gevoel juridisch indruk zou maken. Maar: de plek van de ‘misdaad’ zoals op de bon aangegeven klopte niet. Dus ik dacht: ik maak een kans.
En nu mag ik dus vóórkomen.
Een enorme verspilling van tijd van alle betrokkenen, natuurlijk. En daarmee van geld.
Het gaat zo goed als nergens over.
Ja, over het niet aangelijnd hebben van een hond ’s avonds laat, langs een verlaten singel, anderhalf jaar geleden.
Een hond die inmiddels al lang dood is ook.
Ik ben benieuwd of ik de kans krijg in de rechtzaal iets zinnigs te zeggen.
Intussen herkauw ik mijn aanvankelijke reactie bij het lezen over een voor mij bestemde ‘gerechtelijke brief’.
Als je kijkt naar vogels op straat, in de tuin, of in het bos, zie je dat die beesten voortdurend op hun hoede zijn.
Altijd beducht voor gevaar.
Mussen bijvoorbeeld, vliegen bij het minste of geringste op.
Ze kunnen echt schrikken van niks.
Zoals ik toch een beetje schrok van het berichtje van de postbode.
Misschien verschillen wij niet zo veel van mussen.
Mijn rechtzaak is ook op een toepasselijke dag.
4 oktober.
Dierendag.
