Plastisch Chirurg
Afgelopen week heb ik mezelf tegelijk plastisch chirurg en geschiedvervalser gevoeld.
Thuis, achter mijn buro.
U weet misschien dat ik niet alleen programma’s maak voor Radio Rijnmond, maar ook schrijf voor de krant De Oud-Rotterdammer. Ik maak voor die tweewekelijkse krant een pagina over Rotterdams amusement van lang geleden.
Daarvoor lever ik verhalen aan, en foto’s.
Meestal: oude foto’s.
Uit plakboeken van artiesten.
Niet zelden zitten er lelijke plakranden aan kiekjes die ik tegenkom. Foto’s zijn soms ook een beetje verweerd. En er zitten nogal eens scheuren en vouwranden in het vastgelegde verleden. Soms laat ik het maar zo, met authenticiteit als alibi, maar als het te erg is, als het stoort, ga ik aan de slag met photoshop. Een computerprogramma om foto’s te bewerken.
Ik ben een relatieve leek met photoshop.
Mijn vriendin, mijn aanstaande, is er veel beter in thuis.
En van de week heb ik bij haar de kunst een beetje afgekeken. Hoe je bijvoorbeeld in een foto een stukje kunt kopiëren om er elders iets mee af te dekken.
Een vlek op het behang is daarmee makkelijk weg te werken. Je plakt er gewoon een stukje onbeschadigd behang van even verderop overheen.
De opgedane kennis kon ik van de week al meteen in praktijk brengen bij een zwaar gebutste foto van de Rotterdamse Ober-Curll kapel, de kapel waar Mia del Hora bij heeft gezongen. Mia had maar één echt goede foto van de kapel en daar zat een flinke scheur in, dwars eroverheen.
Met knip- en plakwerk en wat inkleuren kwam ik een heel eind. Maar toen stuitte ik, helemaal links op de foto, op een muzikant wiens gezicht voor de helft was verdwenen in de scheur.
Wat te doen?
Eerst maar eens met het digitale penseel de bestaande partijen doortrekken. Zijn hoedje, zijn haar, zijn oogkas, het grijs van zijn gezicht.
Van heel veraf begon het erop te lijken.
Al deed het nog verdacht kaal aan.
Toen zag ik het: hij miste een oor.
Waar haalde ik zo gauw een oor vandaan?
Met de les van mijn aanstaande in het achterhoofd dupliceerde ik het oor van een van de andere muzikanten en schoof dat naar het gehavende hoofd.
Ongelofelijk. Het zag er meteen goed uit.
Ik was bezig om die man een heel mooi oor aan te naaien.
Nou alleen nog die mond, die was niet helemaal lekker.
Al dat donkere, wat was dat nou?
Was dat nou schaduw, of een snor?
Ik voelde me even mijn grootvader van moeders kant.
Een kleurrijk figuur die in zijn actieve jaren misschien wel meer in de bak dan erbuiten heeft gezeten, en die op zijn oude dag is gaan schilderen. Vooral: naschilderen.
Zo heeft hij eens De Anatomische Les van Rembrandt heel secuur nageschilderd.
Nou ja, heel secuur.
Bij de gezichtsbeharing van professor Tulp, de centrale figuur van De Anatomische Les, moet hij in twijfel hebben gestaan.
Dat donkere aan de zijkant van die kin, was dat nou haar, schaduw of een pijp?
Zoals mijn opa besloot om de professor een pijp in de mond te geven, besloot ik tot een snor. Muzikant met snor.
Komende dinsdag komt De Oud-Rotterdammer weer uit.
Goede kans dat die geretoucheerde foto er in staat.
En ik zie het tafereel al voor me.
Lezers die het orkestje herkennen.
Maar daar links, met die snor, is dat pa?
Wat ziet ie d’r raar uit.
Had pa toen een snor?
Ja, sorry.
Ik ben ook maar een beginnend plastisch chirurg.
