Verspilling
Afgelopen week heb ik een bitterzoete overwinning behaald op de achteloosheid waarmee Nederlanders maar van alles en nog wat wegmieteren.
Ik kan vrij slecht tegen verspilling.
Gooi zelf ook niet snel iets weg.
Als iets kapot is, probeer ik het te repareren.
En als ik geen gebruik meer maak van het een of ander, probeer ik doorgaans iemand te vinden die er nog wel iets mee kan.
Zo zien ze me nogal eens voorrijden op het milieupark bij mij in de buurt, waar onder meer een container staat met spullen voor de kringloopwinkel.
Altijd als ik op dat milieupark ben, moet ik even kijken wat er al ligt en staat.
In de bakken met oud papier, en in de container van de kringloop. En bijna altijd verbaas ik me over wat ik allemaal zie bij die kringloop-spullen.
Al die gebruiksvoorwerpen waar zo op het oog niks aan mankeert, maar waar mensen zomaar afstand van doen.
Je kan alleen maar verzinnen dat ze ‘er op uitgekeken zijn’.
Maar goed, dat vindt dan hopelijk via die tweedehands-winkels nog wel weer z’n weg.
Waar ik echt niet bij kan is wat ik allemaal in de oud papier-containers aantref.
Ik breng geregeld oud papier weg, en karton.
Van de week nog de kartonnen verpakking van weer wat Ikea-kasten waar ik lp’s in ga opbergen.
En dan moet ik steevast even neuzen tussen de oude kranten en de weggegooide folders.
Prachtige boeken en verzamelobjecten heb ik in de loop der jaren al uit die papier-containers geplukt.
Van de week zag ik een stapeltje oude tijdschriften.
De Margriet en het vergelijkbare blad Rosita, uit begin jaren zestig.
De Rosita ken ik.
Ik weet dat ze ook aandacht besteedden aan Nederlands amusement.
Dus: mee dat stapeltje.
Ik vreesde al het oordeel van mijn vriendin, die mee was in de auto. Weer meer troep om het huis binnen te slepen. Maar nee, ze zag de aardigheid van die oude tijdschriften in en begon meteen te bladeren.
In mijn ooghoeken zag ik dat ze de Rosita opensloeg bij een groot geïllustreerd verhaal over de Rotterdamse accordeoniste Willy Ré.
Ongelofelijk!
Ik kon er bijna niet over uit.
Dit was helemaal in de roos.
Willy Ré!
Tot zover het zoet.
Waar zit nou het bitter?
Nou, bij zo’n toevallige vondst realiseer je je meteen wat je allemaal misloopt. Wat er allemaal aan waardevols rücksichtlos wordt weggeflikkerd, en verdwijnt in het raderwerk van de oud papier-molen.
Het is een gedachte die me wel vaker bezoekt.
Al die verspilling, al dat verlies, die immense teloorgang.
Iets in mij zou dagelijks voor de kraakwagen uit willen fietsen om te redden wat er te redden valt.
Of de hele dag posten bij oud papier-bakken.
Op momenten van geestelijk gezondheid zie ik de onzinnigheid van dat verlangen in, maar die aanblik van Willy Ré in de Rosita van begin jaren zestig bevestigde mij in mijn particuliere gekte.
Helaas.
Al zijn het natuurlijk de anderen die pas echt gek zijn.
