TV kijken
Afgelopen week heb ik weer eens ’s avonds tv gekeken.
Sinds een paar jaar doe ik dat weinig meer.
Ik ben ’s avonds meer bezig met lezen, muziek luisteren, dingen schrijven, of sporten, en dat bevalt heel goed.
Er zijn best aardige programma’s op de buis, daar niet van, maar ze zuigen alle energie uit je.
En daar is niet ongelimiteerd van, van energie.
Ik mag dan weinig tv kijken, ik kijk wel geregeld tv-programma’s.
Of delen ervan.
Via de computer.
In Huize Vonk staat op de eettafel een computer, en via die computer kijken m’n vriendin en ik ’s ochtends tijdens het ontbijt het NOS journaal. Aansluitend doen we dan vaak nog even een stukkie De Wereld Draait Door van de vorige avond, via Uitzending Gemist.
Van de week hadden we op een avond te weinig puf om zelf iets van ons leven te maken, we ploften neer op en tegen de bank, en de buis ging aan. Even wat kauwgom voor de ogen. We konden nu live kijken naar De Wereld Draait Door.
Dat viel niet mee.
Matthijs van Nieuwkerk had schrijfster Connie Palmen te gast. Connie Palmen die op zo’n over-zelfbewuste, dwingende manier de gevoelens over haar overleden partner Hans van Mierlo zat vorm te geven dat het wel een slecht toneelstukje leek.
Ik erger me niet gauw, maar dit trok ik niet.
Met het geluid uit ging het nog net.
Al zag ik zonder geluid in de schrijfster aan tafel steeds meer een klein aapje dat niet goed weet hoe je echt contact maakt met soortgenoten.
Wat ging hier mis? zo vroeg ik me af.
Niet bij Connie, maar bij mijzelf.
Het gebrek aan controle, denk ik.
Als je via Uitzending Gemist kijkt, kun je stukken overslaan, of juist nog een keer bekijken, of de boel even stilzetten om nog een kop koffie in te schenken.
Nu moesten we maar wachten op wat er komen ging.
En ik weet niet hoe het u vergaat, luisteraars, maar ik heb daar steeds minder zin in.
Je zou zo’n onwil kunnen plaatsen in allerlei min of meer kwalijke ontwikkelingen waarmee dit internet-tijdperk gepaard zou gaan - vluchtigheid, oppervlakkigheid, gebrek aan geduld.
Maar ik zie het niet zo zwart.
Is het zo raar om aan het stuur van je eigen leven te willen zitten?
De ochtend na ‘Connie Palmen’ zaten we wel met een gat bij het ontbijt. De Wereld Draait Door hoefden we niet meer op te zetten. Want dat hadden we de avond ervoor al gehad, zij het met hindernissen.
Het gat bleek zichzelf te vullen.
We hadden meer tijd voor onszelf.
Wat eigenlijk wel zo prettig was.
Nog even en we kunnen ook zonder Uitzending Gemist.
