Mevrouw Mendes
Afgelopen week heeft een mij onbekende vrouw mij dichter tot mijn vriendin gebracht.
In de meest letterlijke zin.
En nog in bed ook.
U weet vast hoe dat gaat met stellen en samen slapen.
Als je elkaar net kent, pas je samen in een éénpersoonsbed.
Al gauw zie je de voordelen in van een twijfelaar, later slaap je misschien liever in twee aparte bedden tegen elkaar aan, daarna kunnen de bedden wel los van elkaar, na verloop van jaren zie je, zeker onder snurkers, nog wel eens aparte slaapkamers verschijnen, en als het echt niet meer gaat samen, ook overdag niet, eindig je in aparte huizen.
In huize Vonk staat een flink bed van twee matrassen tegen elkaar aan. Als je daarin een beetje gezellig wilt slapen, zit je met die vervloekte spleet in het midden.
Ik had daar al eens een schuimrubber ‘spleetopvuller’ voor aangeschaft - echt, zo heet zo’n ding - maar afdoende helpen: nee.
Dus gingen de gedachten al een tijdje uit naar een zogeheten dekmatras.
Een niet al te dik matras over de hele zooi heen.
In de beddenwinkel waar ik me laatst meldde, zag ik iets dat me geschikt leek.
Wel een beetje prijzig. En niet op voorraad.
Of nou ... bij de verkoper leek een lichtje op te gaan.
Er had een keer een klant precies zo’n matras bij hem besteld, van dezelfde buitenmaatse afmetingen.
En die was ’t nooit komen ophalen.
Na wat gerommel in een magazijntje vond ie het.
Het stond er al meer dan een jaar.
Er bleek zelfs al een deel te zijn aanbetaald.
Zulke dingen komen vaker voor, zo vertelde de verkoper.
Hij had bijvoorbeeld al een paar jaar een heel stel dure matrassen staan waar mensen duizenden euro’s voor hadden betaald. Maar ophalen ho maar. Hij had van alles geprobeerd om die mensen te bereiken: niks.
Dat prikkelt de fantasie.
Wat zou er gebeurd zijn?
Plotseling overleden? Onherstelbaar geheugenverlies? Acute geldzorgen? In de bak beland? Gevlucht naar het buitenland?
Ik bedoel: je vergeet toch niet zomaar iets op te halen waarvoor je al geheel of gedeeltelijk hebt betaald?
Maar goed: ik had uitzicht op een matras.
De verkoper zat alleen nog met een administratief probleempje.
Hoe ging hij ons het dekmatras verkopen dat ene mevrouw Mendes een dik jaar geleden bij hem had besteld, en waarop zij al 75 euro had aanbetaald?
De oplossing was van een wonderschone – en profijtelijke - eenvoud: administratief werd ik mevrouw Mendes.
Eenmaal thuis bleek het dekmatras, in combinatie met een nieuwe ‘spleetopvuller’, een gouden greep.
Weg was de gehate kier.
’s Avonds fantaseerden wij - dicht tegen elkaar aan, in ons spleetloze bed - over een televisieprogramma dat op zoek gaat naar de verhalen achter nooit opgehaalde spullen.
Wat is er met de kopers gebeurd?
Een voorlopige titel hadden we ook al: het matras van mevrouw Mendes.
