Afgelopen week ben ik in vertwijfeling gebracht door Google.
Door die zoekmachine op internet.
Via Google kun je van alles en nog wat vinden op het web.
Ik vind het werkelijk een fantastische uitvinding.
Met een zekere meewarigheid denk ik wel eens terug aan de dagen dat je naar de bibliotheek moest om je daar een weg te ploegen door allerlei knipselmappen als je iets te weten wilde komen over een onderwerp.
En dat je dan nooit precies vond wat je zocht.
Achteraf snap je bijna niet dat je ooit zo hebt kunnen leven.
In zulke - kwa beschikbare kennis - duistere tijden.
Bijna een soort Middeleeuwen.
Vandaag de dag is mede dankzij Google het antwoord op bijna elke vraag maar een paar muisklikken van je verwijderd.
Alsof je de hele bibliotheek van Alexandrië op je buro hebt staan. Een heerlijk gevoel, wat mij betreft.
En Google haalt niet alleen kennis maar ook kennissen dichterbij. Allerlei mensen uit verschillende fasen van mijn leven heb ik dankzij internet en Google teruggevonden.
Vaak hoef je maar een naam in te tikken en – hopla! – daar verschijnt van alles over de persoon die je zoekt.
Het schijnt verleidelijk te zijn om nu en dan ‘jezelf’ te Googlen.
Je eigen naam intikken bij Google, en kijken wat er opduikt. Een soort equivalent van in de spiegel kijken, in de hoop erachter te komen hoe anderen jou zien.
Interessanter vond ik wat mijn vriendin van de week deed.
Ons adres intikken bij Google maps.
Dan krijg je een kaartje van de wijk waar je woont met een rode markering bij je huis.
Als je inzoomt zie je uiteindelijk beelden van de straat.
Je kunt als het ware op Google Street View door je eigen straat rijden en om je heen kijken.
Dat deden we van de week.
En toen zagen we ons gedeukte rode autootje staan.
Ik had al eens eerder gekeken, een tijd terug, maar toen zag ik geen auto. Blijkbaar is de foto-wagen van Google opnieuw door de straat gereden.
Mijn eigen autootje op Google Street View.
Ik zag dat het nummerbord wazig is gemaakt.
Maar verder inzoomend ontwaarde ik duidelijk op de achterbank de sprei die ik een tijd lang met mijn ex-vrouw heb gebruikt om ervoor te zorgen dat onze hond de achterbank niet bevuilde met eventuele modderpoten.
Een rare gewaarwording.
Inzoomen op je eigen leven.
Inzoomen op je eigen – recente - verleden.
Op een manier die voor iedereen beschikbaar is.
Ik heb het idee dat internet bezig is om onze beleving van de wereld te veranderen.
Hoe precies, daar ben ik nog niet uit.
Maar de impact lijkt me nog groter dan van de introductie van de telefoon en de televisie.
Toen ik een tijdje naar mijn ingezoomde autootje had zitten kijken, schoot me iets te binnen. Iets van tv, van lang geleden. Een sketch van Toon Hermans, over een hulp-Sinterklaas in een niet al te overtuigend gewaad.
“Ik ken die sprei!”
Dat waren toch de woorden?
Ik twijfel.
Nou, even opzoeken maar.
Bij Google.
