Ex-hond
Afgelopen week heeft mijn ex-hond nogal in mijn gedachten gezeten.
Van de zomer ben ik gescheiden, mijn ex-vrouw heeft de hond meegenomen, en van de week vroeg ik me af in hoeverre ik onze dagelijkse ommetjes langs de Bergsingel mis.
We hebben in de loop der jaren veel plezier gehad, de hond en ik. Het was fijn om samen te spelen buiten, toen die vermaledijde stadswachten nog niet patrouilleerden.
En onze ommetjes gaven geregeld aanleiding tot filosofische bespiegelingen. Bespiegelingen die ik soms met de luisteraar deelde op zondagochtend, maar vaak ook niet.
De hond en ik, wij speelden ’s ochtends met een tennisbal, langs en in de singel. Jaren lang is dat beest elke ochtend de plomp in gesprongen om de bal te halen. Bij thuiskomst moest ik ‘m dan eerst afdrogen, bij de voordeur.
Vaak heb ik me afgevraagd of dat beest nou ‘begreep’ wat ik aan het doen was als ik ‘m afdroogde met de handdoek. Dat ik met een stuk textiel over z’n vacht ging om ‘m droog te maken. Of althans iets minder nat. Zou ie dat begrepen hebben? Zou ie het verband hebben gelegd tussen dat gewrijf van mij en de mate waarin hij nat was?
Ik heb altijd mijn twijfels gehouden.
Iets zei me dat dat hele idee van ‘afdrogen’ moeilijk is over te brengen aan een hond.
Er was ook een terugkerend moment waarop ik nadacht over de communicatie tussen mensen. Dat was tijdens het gooien van de bal.
Ik weet niet of u de Bergsingel kent, maar dat is een vrij ruime singel met aan weerszijden een niet al te brede, aflopende, groenstrook met flinke bomen erop.
Ik probeerde de bal vaak vanaf de ene oever naar de andere te gooien, tussen de bomen door, op zo’n manier dat de hond ging lopen en niet zwemmen, en dat de bal niet de weg op rolde.
Dat is een kwestie van goed mikken, zoiets.
Je moet goed richten.
Hoe doe je dat, mikken?
Ik heb mezelf vaak de vraag gesteld hoe je dat nou zou kunnen uitleggen, aan bijvoorbeeld een kind. Mikken, richten, een bal tamelijk precies gooien. Geen idee. Je weet zelf eigenlijk niet precies wat je doet. Je merkt alleen dat je er mettertijd behendiger in wordt.
Al dit soort gedachtes heb ik overboord kunnen gooien toen de hond dusdanige gewrichtsproblemen kreeg dat hollen en zwemmen niet meer verantwoord waren. En ze droogden helemaal op toen de hond meeging met mijn ex-vrouw.
Afgelopen maanden heb ik herhaaldelijk van luisteraars de vraag gekregen: je vertelt nooit meer over de hond, leeft ie niet meer?
En dan legde ik het uit.
Van de week bleek dat mijn ex-hond niet veel langer meer mijn ex-hond zal zijn. Hij heeft een gezwel in z’n kop. Kan nauwelijks meer ademhalen. Z’n dagen zijn geteld.
Het laatste ommetje van mijn ex-hond nadert
En dat is ‘m niet uit te leggen.
Misschien maar beter ook.
