Grammofoonplaten
Afgelopen week werd ik gebeld door een mij onbekende mevrouw. Of ik de grammofoonplaten wilde hebben van haar overleden man.
Dat soort telefoontjes krijg ik geregeld.
Er zijn geloof ik inmiddels aardig wat mensen die weten dat ik platen verzamel, en dat ik daar ook iets zinvols mee doe.
Ik draai ze op de radio.
En ik leg een soort regionaal muziekarchief aan, dat ooit naar het Gemeentearchief verhuist.
Mensen zien in mij een goede bestemming.
En, in alle bescheidenheid: ik geef ze geen ongelijk.
Toch wel wekelijks ga ik op pad met mijn gedeukte wagentje om materiaal op te halen dat luisteraars nu toch maar eens de deur uitdoen.
Vaak is er een aanleiding om de boel op te ruimen.
Verhuizen. Een sterfgeval. Of allebei.
In de loop der jaren ben ik bij heel wat weduwes over de vloer geweest. Wij mannen gaan statistisch genomen nou eenmaal eerder. Vrouwen blijven vaak met de spullen achter.
Ongemerkt heb ik bij al die bezoekjes een staalkaart gekregen van hoe achterblijvers omgaan met het verlies.
Degene met wie je je leven deelde valt weg, wat nu?
Op de een of andere manier moet je verder, hoe oud je ook bent. Maar je hebt ook de neiging om te blijven hangen aan het bestaan dat je had.
Achterblijvers laten vaak de hobbykamer van hun man nog een tijd intact.
Veel mannen hebben een eigen kamertje.
Dat vinden wij mannen op de een of andere manier fijn, een eigen kamertje.
De garderobe van een overleden man wordt meestal ook niet direct naar het Leger des Heils gebracht.
Met het wegdoen van iemands kleding verlies je iemands geur.
En psychologisch heeft het nogal betekenis.
Je bevestigt iemands dood. En dat wil je natuurlijk niet.
De spullen van een overledene opruimen, kan zelfs omgeven zijn met schuldgevoel.
Alsof je iemand postuum verraadt.
Het is een mechanisme dat ik redelijk goed ben gaan begrijpen.
Ik keek dan ook niet raar op van wat die mevrouw mij van de week door de telefoon vertelde.
Die mevrouw die mij de grammofoonplaten aanbood van haar overleden man.
Ze had het er een beetje moeilijk mee.
Het was nogal een stap voor d’r.
Ik begreep het.
Ik begreep het zelfs toen ze meldde dat het overlijden van haar man al weer 25 jaar geleden was.
