Interview met Dennie Dukers
Afgelopen week heb ik misschien wel de vreemdste interview-situatie ooit beleefd.
In de loop der jaren heb ik aardig wat mensen gesproken.
Voor de krant, voor de radio, voor de tv, maar dit had ik nog nooit meegemaakt.
Afgelopen week ben ik vrij druk geweest met het interviewen van allerlei mensen voor een serie op TV Rijnmond rond liedjesmaker/zanger/muzikant/café-uitbater Jaap Valkhoff.
De man van ‘Langs de Maas’, ‘Dat kan alleen in Rotterdam’, ‘Diep in mijn hart’, ‘Hand in hand kameraden’ en talloze andere nummers die verankerd liggen in het collectieve geheugen van in elk geval Rotterdam.
Dit jaar is het honderd jaar geleden dat Valkhoff werd geboren, in Crooswijk. Dat was aanleiding voor twee van zijn zoons om een biografie te wijden aan hun in 1992 overleden vader. En het was aanleiding voor een muzikale ode, begin september op Katendrecht. Van die ode is op oudejaarsavond en op nieuwjaarsdag een registratie in twee delen te zien op TV Rijnmond. In de aanloop daartoe komt er een serie van vier programma’s over het leven van Valkhoff en over zijn muzikale omgeving.
Het leek mij aardig om voor die serie onder anderen mensen te spreken die vroeger actief zijn geweest in de befaamde Oase bar van Jaap en Arie Valkhoff.
Een van mijn beoogde slachtoffers hiervoor: Dennie Dukers. Een neef van Valkhoff die jaren lang in de Oase bar muziek heeft gemaakt, en met wie Jaap het duo De Binkies vormde.
Ze hebben in die hoedanigheid zelfs samen nummers geschreven en plaatjes gemaakt.
De Binkies.
Een paar weken geleden heb ik Dennie gebeld, een binkie van 84 inmiddels, om te kijken of ik met de camera bij hem kon langskomen, thuis in Hoek van Holland.
Hij twijfelde. Het was lang geleden. Wat kon hij nou vertellen? Hij zou echt even diep moeten graven in zijn al wat oudere brein naar smakelijke anekdotes. Nadat ik hem had verzekerd dat het mij niet per se ging om anekdotes, maar meer om een sfeerschets, hoorde ik het vertrouwen groeien.
Maandagmiddag kon hij op zich wel.
Maar ik zou eerst nog even bellen.
Toen ik afgelopen zondagavond zoals afgesproken weer belde, begon Dennie al meteen door de telefoon dingen te vertellen die voor mijn gevoel zo het programma in konden.
Dat kwam wel goed.
Morgenmiddag tussen 2 en 3. Tot dan!
Nou, maandagmiddag waren we er dan, in de Humanitasflat van Dennie Dukers. Maar wie er de deur open deed, niet hij.
Er werd niet gereageerd op aanbellen.
Opbellen leverde ook niks op. Er werd niet opgenomen.
Nou had ik het nummer van zijn schoondochter, en die hielp me aan het mobiele nummer van Dennie.
Ook hierop: geen gehoor.
Ik zal u het verdere verloop van wachten en heen en weer bellen besparen. Uiteindelijk kwam de zoon van Dennie, die toch een beetje ongerust was geworden.
Hij meldde mij al snel na aankomst en inspectie dat het interview niet doorging.
Het was foute boel.
Hij had zijn vader zojuist dood op de badkamervloer gevonden.
Uit de ogen van deze zoon sprak vooral verbazing.
Ik heb hem sterkte gewenst, heb de receptioniste gedag gezegd, die met betraande ogen achter de balie zat, en ben, met de cameraploeg, wat beteuterd afgedropen.
Tijdens mijn gangen langs oude artiesten heb ik wel vaker het gevoel dat Magere Hein me op de hielen zit.
Maar zo dicht, dat had ik nog niet eerder meegemaakt.
