Bank
Afgelopen week heb ik in de clinch gelegen met de bank.
Of eigenlijk met drie banken.
Drie zitbanken.
En dat kwam weer eens rot uit, want ik had toch al veel achterstallig radiowerk liggen.
Sommige mensen zien niet meteen hoe veel werk er vast zit aan die paar programma’s die ik wekelijks maak bij Radio Rijnmond.
Zo moeilijk kan dat toch niet zijn, wat muziekjes aan elkaar praten.
Nee, heel ingewikkeld is het niet.
Maar er gaat toch aardig wat energie zitten in de voorbereiding.
Materiaal opsnorren, bij mensen thuis langsgaan, zelf dingen opnemen, contacten onderhouden, oude platen opknappen, informatie opzoeken, wikkend en wegend de lijn van een programma bepalen, een beginverhaaltje bedenken, verbindende teksten schrijven en nog zo het een en ander.
Voor het uur van Archief Rijnmond staat anderhalve dag werk.
En in de praktijk ben ik er nog veel langer aan bezig.
De rest van de tijd die ik eraan besteed zie ik dan maar als hobby.
Al vraag ik me ook wel eens af of ik niet gewoon vrij veel zit te treuzelen in mijn werkruimte thuis. Of ik niet heel veel uitstel-gedrag vertoon.
Maar goed, zonder dat ik me nou onbegrepen voel: zo’n programma kost meer tijd dan sommige mensen denken.
En dan was ik dus afgelopen week ook in de weer met meubels in huis.
Onlangs is mijn geliefde bij me ingetrokken.
Zij had twee bankjes.
Ik had er drie.
Twee van mijn sofa’s heb ik met tamelijk droge ogen aan de straatkant gezet voor de kraakwagen. Die waren doorgezakt, rafelig en gescheurd.
Maar de derde, een hoekbankje, van Ikea, was wat mij betreft een twijfelgeval. Toegegeven, hij was een beetje vaal geworden, maar verder: weinig mis mee.
Eerst maar eens even kijken hoe wij de, nu gezamenlijke, huiskamer gingen inrichten.
Bovendien: zolang we de banken van mijn geliefde nog niet hadden verhuisd, moesten we toch ergens op zitten.
Na wat geschuif ging de hoekbank zo diep mogelijk met z’n kont de erker van de zitkamer in.
Onze tijdelijke zithoek.
Die eigenlijk wel beviel.
Maar van de week, na het vervoeren van die twee bankjes van mijn geliefde, begon dan toch een soort stoelendans met drie banken.
Het was duidelijk dat minimaal één bank zou afvallen.
Allerlei combinaties hebben we geprobeerd.
Twee banken tegenover elkaar, banken in een rechte hoek, banken evenwijdig aan de muur, haaks erop.
We werden er gewoon een beetje tuureluurs van.
En bezweet.
Die meubels zijn toch allemaal zwaarder dan je denkt.
Uiteindelijk kwamen we na lang schuiven, tillen, kijken, en zitten precies uit bij waar we waren begonnen: alleen de hoekbank.
En dan zoals ie als tijdelijke oplossing al had gestaan.
Dat was dus een hoop werk voor niks, zou je kunnen denken.
Maar al voordat die gedachte zich bij mij had kunnen vormen kapte mijn geliefde ‘m af.
“Het verschil,” zei ze, “is dat het nu een echte keuze is. Nu weet je wat je wilt. Dat kost tijd. Net als bij die programma’s die jij voor de radio maakt.”
