Sonjabakkeren
Afgelopen week stelde een collega mij een vraag die mij nog nooit eerder is gesteld.
Of ik aan het Sonjabakkeren was.
Het antwoord was nee.
Maar ik begreep de vraag wel.
In de afgelopen vijf maanden ben ik iets van tien kilo afgevallen. Niet door een of ander dieet, maar door vrij intensief te sporten.
En ja, ook door gezonder te eten.
Sinds ergens in maart ga ik drie keer in de week met mijn geliefde naar de sportschool. Daar doen wij steeds een soort cardio-rondje van een uur - met roeien, hardlopen, crosstrainen en een soort steppen – plus nog wat oefeningen.
Gezonder eten vloeit deels voort uit dat sporten.
Deels is het ook de goede invloed van mijn geliefde.
Zonder zichzelf nou af te knijpen, let ze op wat ze eet.
En daar ga ik in mee.
Voor zover nodig heeft ze me ook de ogen geopend voor het belang van dit soort dingen.
Kijk, een goed gevormd, fit lijf hebben als je jong bent, dat is relatief eenvoudig. Dat is nauwelijks je eigen verdienste.
Maar later gaat het niet vanzelf.
Ik merk het als ik iets oudere mensen spreek die goed geconserveerd zijn. Vroeger dacht ik nog wel eens dat deze of gene gewoon geluk had met z’n constitutie, met hoe hij of zij nou eenmaal in elkaar zit. Maar steeds meer wordt me duidelijk dat de meeste mensen van boven de veertig, en zeker boven de vijftig, die er nog goed uitzien, die niet zijn uitgezakt, daar zelf van alles aan doen.
Niet te veel eten, niet overmatig drinken, en bewegen, veel bewegen.
Je kan dat ook allemaal negeren, en denken: zo lang als ik leef, wil ik wel een beetje genieten, hoor. Dus: overal een wijntje bij, een pilsje, een sigaretje, een gebakkie, een lekkere biefstuk, en lekker op de bank hangen. Niet dat achterlijke gedoe van zweten in een bedompte sportschool.
Je leeft maar één keer.
Ja. Dat is een manier van denken.
Maar de pest is dat je jezelf flink in de vingers kunt snijden met je levensstijl. Dat je misschien eerder doodgaat als je ongezond leeft is eventueel nog tot daaraantoe. Maar als je pech hebt, zijn je laatste levensjaren zo vervelend. Je komt toch terecht in ongunstige statistieken van hart-en vaatziekten en suikerziekte, om maar wat te noemen.
Dankzij mijn geliefde ben ik ook een beetje anders gaan aankijken tegen scootmobiels. Op zich een mooie vinding. Een hoop mensen zijn er echt mee geholpen. Maar vrij veel van de mensen die ik in die dingen zie zitten zijn veel te dik, en dan vraag je je af of zo’n elektrisch karretje niet als het ware de beloning is voor een ongezonde levensstijl.
Niet voor iedereen natuurlijk.
Als je bijvoorbeeld ms hebt, heb je gewoon pech.
Maar toch.
Komende week word ik 51.
Ik ben nog steeds te zwaar.
Er moet nog iets van vijftien kilo af.
Maar de tien kilo die ik nu kwijt ben zie ik als een mooi verjaardagscadeautje aan mezelf.
