Hond & Nieuws
Afgelopen week heb ik deels zittend de hond uitgelaten.
De hond wordt een dagje ouder, hij loopt niet meer zo hard, maar hoe langzaam ik ook kuier langs de Bergsingel in Roterdam-Noord, als ik ‘rond’ ben, ligt de hond de laatste tijd al gauw nog een meter of vijftig achter. Dan zie ik ‘m verderop tamelijk minutieus de grassprietjes beruiken.
Ik wacht dan rustig op ‘m.
Al zittend op een laag hekje langs het gras.
Ik zie wel eens andere baasjes hun hond aan de riem voortsjorren.
Die lijken geen geduld te hebben voor al dat gesnuffel.
Voor mijn gevoel hebben ze dan weinig oog voor wat zo’n beest feitelijk aan het doen is.
Een hond vormt zijn beeld van de omgeving voor een belangrijk deel met zijn neus.
Zo’n dier ruikt aan de plasjes welke andere honden hier geweest zijn, in zijn kleine wereldje.
Bekende honden, vreemde honden, mannetjes, vrouwtjes.
In zekere zin doet zo’n beest wat wij mensen ook doen als we de krant lezen, of het journaal op tv bekijken.
Wat is er gebeurd in de wereld?
Hoe zou je het als mens vinden als iemand steeds de krant uit je handen rukte?
Of voor het scherm ging staan als je het nieuws kijkt?
Ik laat de hond rustig zijn ‘krant’ lezen.
In de wetenschap dat ie sommig nieuws niet zal aantreffen tussen het gras of in de struiken.
Hij zal bijvoorbeeld niks ruiken van Coen.
De hond verderop uit de straat die een tijd lang zijn beste kameraad was.
Hij zal nooit meer wat nieuws ruiken van Coen.
Coen was ernstig ziek.
Van de week heeft ie een spuitje gekregen.
En de hond zal al snuffelend niet meekrijgen dat zijn baasje en zijn vrouwtje laatst gescheiden zijn. Zodra zijn vrouwtje een eigen onderkomen heeft gevonden gaat ie met haar mee. Voor zolang het nog duurt.
Van de week zag ik ‘m vanaf mijn hekje verderop scharrelen in het gras, met z’n stramme pootjes, z’n licht-doorgezakte rug en z’n grijzige snuit, en toen had ik een beetje met hem te doen.
Kijk ‘m gaan.
Mijn aanstaande ex-hond.
