Kralingen
Afgelopen week heb ik me afgevraagd of ik iets heb gemist.
En ik heb mezelf die vraag gesteld naar aanleiding van het popfestival in het Kralingse Bos, van 1970.
Dat festival is volgende maand precies veertig jaar geleden.
Radio Rijnmond gaat daar – uiteraard – aandacht aan besteden. Op vrijdag 25 juni komt er een uitzending vanuit café-restaurant De Tuin, aan de rand van het oude festivalterrein bij de Plasmolens, met gasten en muziek. En in de aanloop daartoe maak ik een serie gesprekken met bezoekers.
Van de week heb ik allerlei mensen uit mijn kennissenkring benaderd van wie ik me kon voorstellen dat ze erbij waren geweest. Sommigen hadden het inderdaad meegemaakt. Anderen niet.
Een van de mooiste reacties kreeg ik van historicus en schrijver Han van der Horst: “Ik ben er niet heen geweest omdat ik mijn kandidaatsexamen een paar dagen later had. Dus ik zat me de pleuris te studeren, en dat was een van de belangrijkste verkeerde keuzes die ik in mijn leven heb gemaakt.”
Erg mooi.
Het deed me denken aan dat verhaal van Gert-Jan Dröge zaliger die in 1964 een avondje uitging in Scheveningen.
Hij kon kiezen tussen de Rolling Stones in het Kurhaus, en Toon Hermans in het Circus Theater.
Hij koos voor Toon Hermans.
Een keuze waar hij zijn leven lang spijt van heeft gehouden.
De Stones in het Kurhaus zou een van de Grote Gebeurtenissen van de jaren zestig worden.
De politie had het jonge publiek niet meer in de hand.
De zaal werd zo ongeveer afgebroken.
Naar aanleiding van de mail van Han van der Horst ben ik me gaan afvragen of ik me ook voor mijn kop kan slaan voor iets dat ik heb gemist.
Al nadenkend kwam ik op twee dingen.
In 1996 heb ik de voorstelling ‘Een avondje in de Oase’ laten lopen. Tien dagen hebben onder anderen Harry-Jan Bus, John Buijsman en Joke Bruijs in een tent bij Hotel New York een poging gedaan om de fameuze Oase Bar van de gebroeders Valkhoff te laten herleven.
Tien dagen lang ben ik niet gegaan.
Geen idee meer waarom.
Maar: stom.
En journalistiek heb ik een keer echt iets gemist.
In de aanloop tot het huwelijk van Willem-Alexander en Máxima maakte ik in 2002 wat items voor Radio Rijnmond over muziek en de Oranjes. Ik heb toen onder meer een opname gemaakt van het voor die gelegenheid geschreven nummer ‘Lopen over water’. Ik had eigenlijk ook iets willen doen met het aangekondigde optreden van een Rotterdamse conservatorium-docent tijdens de plechtigheid.
Carel Kraayenhof.
Ik kende hem, van een afstandje, van het tango-orkest Sexteto Canyengue. Leek me leuk.
Maar uiteindelijk ben ik er niet aan toegekomen.
Ik was zo druk bezig geweest met andere dingen dat de tijd op was.
Toen ik uiteindelijk de huwelijksvoltrekking op tv zag, en het effect van de bandoneon van Carel Kraayenhof, had ik mèt Maxima een traan willen laten.
Stommeling die ik was.
Op Kralingen ben ik trouwens niet geweest.
Maar met een geldig excuus.
Ik was toen elf, en woonde niet hier in de buurt.
Achteraf denk ik dat ik niet eens wist van een festival in het Kralingse Bos.
Dat is misschien ook wel de beste remedie tegen het gevoel iets te missen.
Dat je van niks weet.
