Gewond
Afgelopen week ben ik lichtgewond geraakt bij een vechtpartij.
Het is een beetje een vreemd verhaal, en over de precieze toedracht tast ik ook zelf nog in het duister, maar ik zal proberen het tafereel te schetsen.
Normaliter verplaats is me vooral op de fiets, maar van de week was ik met zo’n klein stepje.
U kent die dingen wel.
Lichtgewicht aluminium stepje met van die kleine wieltjes.
Onervaren als ik daarmee ben, ging het wat lastig, zeker de hol op. Naar beneden ging makkelijker.
Op zeker moment, ergens onder aan een hol, stuitte ik al steppend op een groep mensen.
Dat wil zeggen: langs de kant van de weg stonden of liepen mensen. Ze joelden het een of ander. Ik denk naar drie jongens met ontblote bovenlijven, die midden over straat gingen, aan elkaar vastgeketend met kettingen.
Links een Israëliër, in het midden een Palestijn, en rechts, dat weet ik niet meer.
Ik wilde er uiteraard langs.
Of onder die kettingen door.
Dat ging niet.
Of ze lieten me niet.
Het werd in elk geval een geduw en getrek.
En toen was ik het zat.
Helemaal zat.
Ik haalde zo hard mogelijk uit met mijn linkerbeen.
Ik deelde echt zo ongeveer een doodschop uit.
Inmiddels heeft u misschien al begrepen dat het hier een droom betrof. Een beetje rare droom.
Een waarvan ik geen chocola kon maken.
Sommige mensen houden daarvan.
Droomuitleg.
Die zien in van alles en nog wat symbolen.
Ik ben daar niet zo van.
Maar ik zie toch wel iets in mijn droom.
Ik zie er een zekere bevestiging in.
Ik slaap altijd op mijn rechterzij.
Als mijn geliefde en ik gaan slapen, keer ik haar op zeker moment de rug toe.
Om op mijn rechterzij te gaan liggen.
Dat kun je als ‘ongezellig’ ervaren.
Maar ik heb mijn geliefde al een tijd geleden duidelijk gemaakt dat dat voor iedereen beter is.
Ik haal namelijk nog wel eens uit in mijn dromen.
Zo ook van de week.
Dat hele vreemde tafereel speelde zich dus alleen af in mijn hoofd. Maar die uithaal met mijn linkerbeen was echt.
Die brak er doorheen.
Keihard schopte ik in het holst van de nacht met mijn linkervoet tegen de muur van de slaapkamer.
Nou ja: met een voet?
Als het een penalty was geweest, was het een zogeheten ‘punter’.
Alle kracht kwam op m’n linker grote teen.
Ik was direct klaarwakker.
Voor mijn gevoel heb ik minuten lang de pijn liggen verbijten.
Gebroken leek die teen me niet.
Maar goed gekneusd wel.
Het was nogal een klap.
Of mijn geliefde er ook wakker van was geworden, was me niet duidelijk, maar toen het weer zo’n beetje ging, heb ik geprobeerd om het restant pijn te negeren, en lichtgewond en al, vredig verder te slapen.
Op mijn rechterzij.
