Oud papier
Afgelopen week heb ik mijn schoonmoeder naar het milieupark gebracht.
Ik twijfelde nog tussen chemisch afval, en klein goed voor de kringloopwinkel ... maar het werd toch de papiercontainer.
Ik had een achterbak vol oude kranten, stukgescheurde tijdschriften en uitgeprinte draaiboeken van de radio.
Het milieupark is een leuk uitje, en een prachtige uitvinding.
Je kunt er bijna alles kwijt.
En nog op zo’n manier ook dat een ander er misschien wat aan heeft.
Maar het zet je ook aan het denken.
Zelf gooi ik geloof ik niet snel iets weg, maar als het zover is, kijk ik altijd of iemand anders er misschien nog wat mee kan. Zo ja, dan breng ik het naar een kringloopwinkel. Of naar het milieupark, waar een speciale container staat voor de kringloop.
En altijd als ik daar ben, in het milieupark, kijk ik even wat er al staat of ligt.
Vooral in de papiercontainer moet ik altijd even snuffelen.
Alles in die papiercontainer gaat, denk ik, zo richting papiermolen, om te worden hergebruikt, wat best nuttig is, maar ik zie er soms dingen in liggen: on-gelofelijk.
Glimmende fotoboeken over Harley Davidsons heb ik er eens uitgevist, je komt er oude kinderboeken in tegen met mooie illustraties, recente literatuur, en van de week, terwijl mijn schoonmoeder even in de auto zat te wachten: de jaargang 1937 van het tijdschrift Panorama Groot Rotterdam.
Ingebonden.
De dikke bundel was een beetje nat geworden door het miezerregentje dat neerdaalde tussen de openstaande kleppen van de papiercontainer, maar mijn gevoel zei me dat dit pak tijdschriften nog wel te redden was.
In een vlugge blik zag ik allemaal fantastische vooroorlogse fotoreportages.
Onbegrijpelijk dat iemand zoiets rücksichtlos wegdondert.
Je ziet toch de historische waarde van zoiets in?
Je snapt toch dat zoiets ouds iets betekent?
De vondst die ik even later deed, deed me nog meer twijfelen aan de geestesgesteldheid van sommige medemensen in deze wegwerpmaatschappij.
Vlak bij het gebonden tijdschrift vond ik een verzamel-album voor euro’s uit heel Europa.
Met hier en daar de muntstukken er nog gewoon in.
Er zat voor zeker vijf euro aan munten in.
Ook dit album heb ik uit de papiercontainer geplukt.
Inwendig hoofdschuddend ben ik daarna weer in de auto gestapt naast mijn lieve schoonmoeder van bijna 90.
In haar jeugd had een vuilstort vast een heel ander gezicht.
Maar dit is 2010.
We reden het terrein af, terug de ‘gewone’ wereld in, opgetrokken uit toekomstig afval.
