CD-speler
Afgelopen week heb ik met gemengde gevoelens een nieuwe cd-speler uitgepakt.
Ik werk vooral thuis, daar zit ik nogal vaak cd’tjes te luisteren, de cd-speler bij m’n buro had al een tijdje kuren, hij sloeg soms stukjes over van nummers, een bevriend technicus heeft ‘m schoongemaakt, wat niet echt heeft geholpen, laatst liep ik ook nog eens het openstaande laadje uit het lood, en toen was het doodvonnis getekend.
Ik had ‘m kunnen openschroeven en kunnen proberen het laadje weer recht te zetten, maar die moeite heb ik me bespaard.
Naar de elektronicawinkel bij mij in de buurt om een nieuwe te kopen.
Hoeveel zou zo’n ding kosten?
Voor m’n gevoel moest ik voor 100 euro toch wel klaar zijn.
Dat viel tegen.
De losse cd-spelers die er stonden waren allemaal een stuk duurder. Misschien wel omdat nog maar weinig mensen zoiets kopen.
Gespitst op de prijskaartjes dwaalden mijn ogen af.
Bij de gecombineerde cd- en dvd-spelers zaten wel goedkopere. Ik had geen dvd-speler nodig, maar toch.
Er stond zo’n combinatie-apparaat voor 50 euro.
Aanbieding.
Een heel plat gevalletje.
Van een merk dat ik geneigd ben om serieus te nemen.
Nou, die dus.
Maar dan begint het denken.
Vijftig euro voor zo’n ding, dat kan toch bijna niet?
Hoeveel mensen moeten daar niet aan verdienen?
Of zou er aan het begin van de hele keten op een grove manier bespaard worden op arbeidsloon?
Door kinderarbeid of zo?
En zouden alle milieugevolgen van de produktie worden afgewenteld op de gemeenschap?
En dan die oude speler: welk deel van die hele speler was nou feitelijk kapot?
Het aflees-oogje ergens binnenin, dat leek me het enige echte probleem.
Maar ja, zo’n oogje laten vervangen is duurder dan een nieuw apparaat kopen. Je ziet tegenwoordig zelfs wel apparaten die niet eens meer open kunnen.
Alles lijkt erop ingesteld om de boel bij het kleinste probleem weg te kieperen.
Die hele behuizing, al die hoogwaardige technologie: bij het minste of geringste gaat het zo de vuilcontainer in.
Bij dat soort gedachten voel je je een kleine radertje in een grote, verspillende machinerie.
Ergens ben je een pion van het kapitalisme.
Met lichte tegenzin pakte ik thuis de doos uit, en zette mijn nieuwe aankoop op de plek waar tot voor kort mijn oude cd-speler stond.
Ik sloot ‘m aan en stopte er een cd in.
Hij liep als een zonnetje.
Dat dan weer wel.
