 |
AFLEVERING 576 - 24 januari 2010
Pijn
Afgelopen week heb ik een poging gedaan om mezelf in het gareel te denken.
Ik zat in de nadagen van een gemene griep, of althans een stevige verkoudheid,
en had last van vreemde pijn.
Pijn van kwetsuren waarvan ik dacht dat die al een tijd achter me lagen.
Zo’n anderhalf jaar geleden heb ik iets in m’n rechtervoet
gebroken bij een smak van een granieten keldertrap.
Ik voelde er al een tijd niks meer van, maar van de week, ’s nachts
in bed, was daar weer een stekende pijn.
Vorig jaar heb ik bij het kanoën denk ik een spier gescheurd in
mijn linker bovenarm. Die spier heeft een tijd zitten zeuren, het was
nu dacht ik over, maar zie: afgelopen week kwam ie me weer pesten.
Een paar weken geleden, tijdens een weekje vakantie in Londen, had ik
herhaaldelijk pijn in mijn linkerschouderblad als gevolg van het rondzeulen
met een toch iets te zware rugzak. Ook die pijn was over, maar u raadt
het al, ook dit ongemak meldde zich afgelopen week weer, ogenschijnlijk
vanuit het niets.
Allemaal oude pijn die terugkeerde.
Wat te doen?
Van mijn geliefde heb ik een bijzondere manier geleerd om ellende te
bestrijden.
Of in elk geval om de boel beheersbaar te houden.
Verzin een beeld voor je misère.
Een metafoor.
Dat heb ik geprobeerd.
Mijn gevoel zei me dat de griep, de verkoudheid, of wat het ook was,
mijn pijndrempel verlaagde. En dat daardoor allerlei ongemak dat normaliter
onder die grens zit, nu opeens boven kwam.
Wat kon ik daar voor beeld bij bedenken?
Ik kwam uit bij de singel waar ik geregeld langs loop met de hond.
Stel je voor dat het water in die singel drastisch daalt.
Dan zie je misschien opeens iets uitsteken van een fietswrak of een gedumpt
winkelwagentje. Dingen die anders helemaal verborgen blijven onder het
oppervlak.
En die daar weer net zo makkelijk onder verdwijnen als het waterpeil zich
heeft hersteld.
Niks om je echt druk over te maken.
Ik was nogal tevreden met deze metafoor.
Maar heeft die me ook geholpen?
Misschien, een beetje.
Ik moet nog wel wennen aan het beeld van mijzelf als een ondiepe sloot
vol fietswrakken en rondslingerende winkelwagentjes.
|
 |