Tijdreis
Afgelopen week heb ik een tijdreis gemaakt.
In meerdere opzichten.
Ik ben een weekje naar Londen geweest.
Oud & nieuw heb ik daar doorgebracht, met mijn geliefde.
Een jaarwisseling tijdens een vakantietje zou je al als een tijdreis kunnen beschouwen.
Je gaat in 2009 weg, en je komt in 2010 terug.
En dan ben je tussendoor ook nog op een plek geweest waar het een uur vroeger is. Omdat de zon daar later aankomt.
Maar wat ik vooral iets raars vind kwa tijdsbeleving: ik lees deze woorden voor op een tijdstip dat ik nog naar Londen moet gaan.
Ik neem dit op.
Doorgaans is het archief op zondagmorgen live, maar als het goed is ben ik pas vanmorgen vroeg teruggekomen uit Londen, en om je dan meteen te moeten haasten naar de studio, dat is ook weer zowat.
En er kan onderweg altijd vertraging optreden waardoor je te laat bent.
Daarom, voor de zekerheid: de boel maar even opnemen voor vertrek.
Maar dat maakt dat ik nu dus praat over een inmiddels voorbije gebeurtenis die voor mij zelf ‘nu’ nog in de toekomst ligt.
Het is zo’n zelfde gevoel als ik jaren geleden wel eens had bij Stads TV Rotterdam. Daar had ik een programma op vrijdag, en dat monteerde ik vaak op vrijdagmiddag.
’s Middags monteren, ’s avonds uitzenden.
Niks ongewoons aan. Zo gaat het zo vaak bij de tv.
Alleen: de programma’s die ik maakte, wilde ik graag bewaren. Op video.
Dus voordat ik ’s morgens de deur uit ging naar de tv, programmeerde ik de videorecorder op het tijdstip waarop mijn programmaatje te zien zou zijn.
Ik programmeerde dus de videorecorder voor iets dat ik nog moest monteren.
Raar.
Alsof je door een gat in de tijd kruipt.
Een gat waarin natuurlijk van alles kan misgaan.
Als ik bijvoorbeeld onderweg naar de tv-redactie onder de tram was gekomen, had de videorecorder helemaal niet ‘mijn’ programma opgenomen, maar iets vervangends.
Of mischien wel mijn overlijdensbericht.
Want echt in de toekomst kijken kun je natuurlijk niet.
Al kun je altijd een poging doen die toekomst naar je hand te zetten.
Een verre kennis van me wist jaren geleden dat zijn einde naderde.
Het was nog maar een kwestie van weken, of maanden.
Toen heeft hij een feest belegd, in een strandtent, voor over een half jaar of zo.
Alles geregeld en vooruit betaald.
Hij zou er zelf niet meer bij zijn, maar hij vond het een aardige gedachte om al zijn vrienden nog eens samen te laten komen op een moment dat het acute verdriet over zijn dood wat was gaan liggen.
Aldus geschiedde.
Ach ja, vroeg of laat wordt iedereen natuurlijk ‘uit de tijd’ gehaald.
Er komt een keer een eind aan je bestaan.
Maar ik vond dit wel een mooie manier om je reis ietsje te verlengen.
